غزل شمارهٔ ۵۲۷

برداشت: ای باد، تو که از کنار خاکِ دوست عبور کردی، گویی از باغ بهشتی می‌گذری.

برداشت: تصحیح AI: (خطاب به باد) بی‌علت نیست که همچون آدمی عاشق و دیوانه هر لحظه با شوق و اشتیاق بر در و دشت می‌دوی. (AI: هیچ چیزی نمی‌تواند مانع از این شود که آدمی عاشق و دیوانه هر لحظه با شوق و اشتیاق بر در و دشت بگردد.)

برداشت: اگر تو به چهره معشوق نگری و به عشق او دچار شوی، همچون من در همه جا به دنبال او خواهی گشت.

برداشت: نمی‌خواهم دامن زیبای معشوقه‌ام را از دست بدهم تا نام من به زشتی برود، ای یار.

برداشت: تصحیح AI: جز یاد تو چیزی در دل و ذهن من نمی‌ماند، ای جان، با آن که در یک لحظه مرا از یاد بردی. / بهشتی: از مصدر هشتن، رها کردن /  (AI: جز یاد تو چیزی در دل و ذهن من نمی‌ماند، ای جان، با این حال که در یک لحظه از یاد بهشت هم فراموشم می‌شود.)

برداشت: تصحیح AI: دل چگونه می‌تواند با حال دلگیر تو کنار بیاید، در حالی که هر لحظه‌ی زندگی مناسب و شایسته‌ی آرامش نیست (و همه وقتی وزش باد موافق حرکت کشتی نیست).

برداشت: تو به راحتی از کنار من عبور کردی و حتی یک بار هم به من نگاه نکردی. من لحظه‌ای آرام نگرفتم چون تو به یاد من نبودی.

برداشت: این جمله به زیبایی و جذابیت افرادی اشاره دارد که هم در کلام و هم در ظاهر دارای ویژگی‌های دلپذیر و جذاب هستند. صحبت‌های شیرین و لطیف آن‌ها مانند شکر است و زیبایی‌های ظاهری‌شان همانند گل‌ها و درختان دلربا است. به طوری که این افراد به خاطر ویژگی‌های جذابشان می‌توانند توجه دیگران را به خود جلب کنند.

برداشت: تصحیح AI: تو هیچ‌کس را در دام خود نینداختی (که نبردی) و هیچ‌کس را با شمشیر خود مجروح نکردی (که نکشتی).

برداشت: سرنوشت و تقدیر انسان‌ها مانند سیلابی است که از دفتری به نام روزگار جاری می‌شود و آنچه را که تو در ذهن من نوشته‌ای، همانند یادهایی است که بر دل سعدی باقی مانده است.