غزل شمارهٔ ۵۲۶

برداشت: عظمت خداوند را چه صورت زیبایی دارد، مانند آفتاب می‌درخشد و اگر ماه هم حیا داشت، به خاطر شرمش خود را در پرده‌ای پنهان می‌کرد.

برداشت: اگر گل می‌توانست ببیند، مانند نرگس، زیبایی‌اش را به جهان نشان می‌داد و رنگ رخسار آن به قدری شرمگین و زیبا بود که مانند نیلوفر در آب جلوه‌گر می‌شد.

برداشت: شب‌ها خوابم نمی‌برد و در روز هم آرامش ندارم، چون چشمان مست و زیبا او به قدری جذاب است که انگار در خواب فرو رفته‌ام.

برداشت: اگر آن معشوقی که من می‌شناسم به هر کسی نظر کند، آن‌قدر مست و شادنما می‌شود که فقیر هم در حالت رقص، به مانند یک خطیب پرشور ظاهر می‌شود.

برداشت: چنان غرق در شادمانی و نشئگی هستم که گویی دیگر امیدی به بهبود حال و بیداری ندارم. اگر مجنون دوباره به حالتی منطقی و هوشیار برگردد، من هم اگر از شراب بنوشم، به همین حالت باقی می‌مانم.

برداشت: اگر آن بازوی قوی که او دارد، با رستم دستان روبه‌رو می‌شد، می‌توانست در یک لحظه او را به زمین بیندازد، اگر افراسیاب هم در کار بود.

برداشت: ای ساقی، خواه نوشیدنی‌ات تلخ باشد و خواه شیرین را بیاور. چون طعم آن را از دست تو می‌چشم، به هر حال لذتش برای من شیرین و خوشایند است، حتی اگر خود زهر باشد.

برداشت: زیبایی و کمال چهره‌ات هیچ مانعی ندارد جز آن خُلق و خوی تو. ای کاش این لب‌های شیرین هم این‌قدر شیرین بودند که به زیبایی‌ات پاسخ دهند.

برداشت: اگر می‌دانی که من تا زمانی که وجود دارم، حتی به غیر از تو هیچ توجهی ندارم، پس اگر بر من بی‌رحمی کنی، کار درستی است؟

برداشت: اگر زمین تشنه باران نبارد، دیگر نیازی نیست، حتی اگر در چشمانم اشک به اندازه ابرها باشد.

برداشت: از خاکی که من از آن ساخته شده‌ام حسادت می‌کنم که تو آن را زیر پا می‌گذاری. سعدی در زیر نعلینت چه جایگاهی داشت اگر فقط کمی به آن خاک احترام می‌گذاشتی؟