غزل شمارهٔ ۵۲۴

برداشت: ای دوستان، جامی پر از آن شراب دلنشین بریزید تا از ذهن صوفی برود و علت وجودی را فراموش کند.

برداشت: آدم دانا و هوشمند باید عاقل و بینا باشد و به نفع خودش و دیگران فکر کند. در عشق، باید به آنچه گفته شده توجه کند و از آن پیشرفت کند.

برداشت: ای فتنه‌ای که به تازگی از قدرت‌ها برخواسته‌ای، از نظرها دور نشو. تو در دل ما جا داری و نمی‌توانیم تو را فراموش کنیم.

برداشت: به آرامش قلبم دست یافتی و صبر و تحمل من را به آزمایش گذاشتی تا جایی که از طاقتم خارج شدی.

برداشت: چشمان من به خواب نمی‌روند و نمی‌توانند حال و هوای خود را در این مستی شب با تو بیان کنند.

برداشت: شخصی عاشق و دل‌باخته تو شده که از همه دنیا جدا شده است. او به تو محبت و دل‌خوشی بخشید، در حالی که تو از عشق قبلی‌ات دل کنده‌ای.

برداشت: من در مورد تو صحبت‌هایی را مطرح کردم، اما تو با باز کردن رویت، به من نشان دادی که نمی‌خواهی بیشتر بگوید و صحبت کردن را متوقف کردی.

برداشت: اگر شراب از این خم باشد و نوازنده از این محله، ما به راستی از توبه کردن شرمنده خواهیم شد.

برداشت: غرض از وجود و تن انسان، نشان دادن حق و حقیقت است. در وجود تو بسیاری از نشانه‌ها و قابلیت‌ها نهفته است، اما هنوز یکی از آن‌ها را هم به درستی نیاورده‌ای.

برداشت: این دنیا با طرح‌ها و جلوه‌های مختلفی که دارد، به گونه‌ای طراحی شده که تو بتوانی آن‌ها را ببینی و از زیبایی‌های آن لذت ببری.