غزل شمارهٔ ۵۲۲

برداشت: تو هیچ‌گاه پیمانی نبستی مگر آن‌که در پایان آن را شکستی؛ مرا در آتش رنج و عشق نشاندی، اما خودت در آن نماندی.

برداشت: تو عشق و محبتی بنا کردی که نمی‌تواند دوام بیاورد، و خودت مرا به بند کشیدي، در حالی که خودت از دام رها شدی.

برداشت: دل من را شکست و رفتی، ولی به وعده دوستی وفا نکردی. حالا که مانند شیشه‌ای شکسته شده‌ای، با احتیاط رفتار کن.

برداشت: وقتی تو در زندگی‌ام نباشی، هیچ چراغی در خانه روشن نیست، اما هیچ کس به این دلشکستگی و سردرگمی که تو باعث شدی، درب این خانه را نمی‌بندد.

برداشت: اگر به من عذاب بدهی و با درد جدایی شکنجه‌ام کنی، توان صبر کردن را ندارم. بهتر است خونم را بریزی و از دست من رها شوی.

برداشت: بیا که ما آنقدر به عظمت و بزرگی تو اعتقاد داریم که همه چیز را به زیر پا گذاشته‌ایم و حتی بر سر هستی قرار گرفته‌ایم.

برداشت: اگر تو با یک نگاه گذرا به من توجه کنی، شاید به درد من به عنوان یک اسیر کمک کنی، دردهایی که ناشی از بی‌گناهی‌ام است.

برداشت: هر کسی که تو را ببیند، حق دارد که بگوید بهشت را دیده است و این ادعایش درست است.

برداشت: اگر کسی را بپرستی، من او را سرزنش نمی‌کنم. تو هم به آینه نگاه کن و ببین که خودت را می‌پرستی.

برداشت: عجب نکن که سعدی به خاطر یاد دوست گله و شکایت می‌کند، زیرا عشق باعث شوق و شور و نشاط می‌شود و شراب نیز دلیل سرخوشی و مستی است.