غزل شمارهٔ ۵۲۱

برداشت: از انبار های آب دربارهٔ سوارانی که در بیابان ها تشنه اند،بپرس؛تو که در کنار فرات هستی قدر آب را چه می‌دانی؟

برداشت: با صورت تو شب من روز است و چشم‌هایم از تو روشن است، و اگر بروی شب و روز من یکی می‌شود.

برداشت: هرچند زمان زیادی منتظر ماندم اما ناامید نشدم، زمان گذشت و قلبم می‌گوید تو حتما می‌آیی.

برداشت: من انسانی به زیبایی تو ندیدم و نشنیدم، اگر از گل ساخته‌ شده‌ای به حقیقت آمیخته با آب حیات هستی.

برداشت: در شب‌های تاریک امیدم به چهره‌ی مانند روز توست، همانا گاهی آب زندگانی در تاریکی‌ها جستجو می‌شود.

برداشت: پس چرا اینقدر زندگی ام را تلخ می کنی، درحالی که تو دارای چنین شیرینی و شهدی هستی؟ جواب تلخ از آن دهان شکرین تو به دور است.

برداشت: عشق ما به تو در همین پنج روز عمر نیست، بلکه اگر استخوان‌های پوسیده‌ام را بعد از مرگ ببویی، بوی عشق را از آنها استشمام می‌کنی و می یابی.

برداشت: هر زیبای نمکینی را آنگونه که دوست داری و می‌پسندی وصف کردم، اما ستایش تو را چگونه بگویم؟ که تو بالاتر از صفات هستی.

برداشت: هم از تو می‌ترسم و هم به تو امیدوارم و از تو کمک می‌خواهم و هم به تو نزدیک می‌شوم، زیرا تو هم کمند بلایی و هم کلید نجات.

برداشت: به کامِ دلِ دشمن، از چشم دوست افتادم، دوستانم ترکم کردند همانگونه که دشمنانم می‌خواهند.

برداشت: عجیب است اگر این اشعار سوزناک سعدی در تو اثر نکند، که اگر به پرندگان شکایت کنم در لانه‌هایشان فریاد سر می‌دهند.