غزل شمارهٔ ۵۲۰

برداشت: چه کسی به دست نیازمند محبت مت جرعه آب مهربانی می‌بخشد خداوندان(مالکان )حُسن مگر فکر اندک ثوابی نیستید

برداشت: از زبان شیرین تو انتظار دارم که اگر تلخ یا شیرین پاسخی بدهی.

برداشت: تو خود به تنهایی ارزش زیادی داری و اگر به من نزدیک شوی، مانند گنجی خواهی بود که در میان ویرانی ها پیدا می‌شود.

برداشت: به چشمانت سوگند می‌خورم که اگر زهر هم به من بدهی، جوری آنرامینوشم که گویی بهترین شرابست.

برداشت: اگر درختی به بلندی تو باشد، دیگر بر بالای آن درخت تابش آفتاب وجود نخواهد داشت.

برداشت: اگرچه چهره‌ی زیبا ممکن است با پوشیدن نقاب پنهان شود، اما زیبایی و جذابیت آن از نظر دور نخواهد بود، حتی اگر بارها نقاب زده شود.

برداشت: بدان که هر لحظه دیدن چهره‌ات برایم اهمیت دارد و شب و روز به خاطر این آرزو در خواب و خیال هستم.

برداشت: امیدوارم اگر کسی تشنه باشد، نمی‌میرد و دوباره به جوی آب برمی‌گردد تا آب بخورد.

برداشت: مورچگی که می‌خواهد با عقاب مبارزه کند، در واقع خود را به نابودی می‌کشاند.

برداشت: روزی را می‌دانم که در زندان دوری از محبوبم، صبحگاهی صدایی به گوشم می‌رسد.

برداشت: تصحیح AI: ای سعدی، حال که رنج جدایی ما را  کشیدی، به عذابی در دوزخ دچار نخواهی شد. (AI: سعدی می‌گوید که اگر ما را ترک کنی و به جدایی تن دهی، به عذابی در دوزخ دچار نخواهی شد.)