غزل شمارهٔ ۵۱۹

برداشت: امشب به نظر نمی‌رسد که خورشید طلوع کند. همه جور فکر از سر رد شد ولی خوابی به چشم نیامد.

برداشت: ای صبح گاه، چرا اینقدر دیر آمدی؟ جان من در انتظار تو به سر می‌آید و تو با تاخیر خود باعث گناه و بی‌نصیب ماندن مؤذنان از ثواب شده‌ای.

برداشت: خروس صدای خود را بلند کرد تا نوبت خودش را برای خواندن بگیرد، اما همه بلبل‌ها خاموش شدند و فقط یک طوطی باقی ماند.

برداشت: من از نسیم‌های صبح می‌دانم که چرا دوستش دارم، چون همچون چهره‌ی معشوق می‌ماند که پرده‌ای را کنار می‌زند.

برداشت: از خداوند می‌خواهم که سرم را در دامان او از دست بدهم و در وصالش بمیرم زیرا غرق شدن در آب بهتر از این است که در آرزوی نوشیدن چکه آبی جان بدهی

برداشت: دل من به قدری ضعیف است که نمی‌تواند تحمل غم را داشته باشد. مثل این است که مگس بخواهد عقابی را از پرواز بیندازد، که اصلاً امکان‌پذیر نیست.

برداشت: من آنقدر گناهکار نیستم که تو بخواهی مرا به دست دشمنانت بسپاری. اگر هم بخواهی مرا عذاب کنی، خودت این کار را بکن.

برداشت: دل تو مانند سنگ است، ای دوست. جای تعجب نیست اگر اشک‌های سعدی نتوانند آن را نرم کنند و مثل آسیاب بچرخانند.

برداشت: ای گدای فقیر، به جستجوی در دیگری برو، چون هزار بار درخواست کردی و هنوز جوابی از تو نیامده است.