غزل شمارهٔ ۵۱۳

برداشت: عشق تو در هر گوشه و خیابانی سر و صدایی به پا کرده است و زیبایی تو باعث می‌شود که از دل ما هر اندوهی برود و ناپدید شود.

برداشت: در آخر کار، نگاهی به موهایت بینداز که هر کدام از آنها بار حسی عمیق و اندوهی را در دل دارند.

برداشت: عطش و گرسنگی چشمم به هیچ وجه کم نمی‌شود، هرچند که از هر مژه‌ام، سیلابی جاری کرده‌ام.

برداشت: ای کسی که به خاطر محبت تو، هر کسی در گوشه‌ای نشسته و هر دلی از شوق تو در جستجوی توست.

برداشت: ما یکدل و یکرنگ هستیم، اما تو هیچ شرمی نداری که هر لحظه به سراغ ما بیایی و هر روز با طرز رفتاری متفاوت.

برداشت: در هیچ ماده‌ای مانند تن زیبا و دوست داشتنی تو، نقره‌ای وجود ندارد و از سنگی نمی‌توان چهره‌ای نرم و محبت‌آمیز مانند دل سخت تو ساخت.

برداشت: اگر باد باغ را با بوی زلف تو پر کند، دست خزان نمی‌تواند این مراسم شاد را به هم بزند.

برداشت: با این همه ظرافت و زیبایی که تو داری، سعدی در مقابل تو به چیزی نمی‌رسد. تو مثل یک توپ در بازی چوگان می‌مانی که بر این لطافت سایه می‌افکنی.