غزل شمارهٔ ۵۱۱

برداشت: هر کسی به تماشای زیبایی‌های طبیعت و دشت‌ها به یک جایی رفته است. اما من هر جا که باشم باز خاطرم پیش توست که تو در نظر و منظور منی.

برداشت: یا اینکه چشم‌ها به درستی نمی‌بینند، یا اینکه راه درست را نمی‌شناسند. هر کسی که از تو دوری می‌گزیند.

برداشت: عاشق دیوانه‌ای که تحت تأثیر عشق تو قرار گرفته، به جایی نگاه کرده که ذهنش دیگر نمی‌تواند به آنجا برود و فکر کند.

برداشت: امید تو باعث شد که همه امیدهایم از دل برود و آرزوهایم به خاطر تو از سرم خارج شود.

برداشت: سرو برای کسی که عقلش در زیبایی فقط به قامت و ظاهر نگاه می‌کند، زیبا به نظر نمی‌آید. این شخص باید دیدگاهش را گسترش دهد و زیبایی‌های عمیق‌تری را ببیند.

برداشت: تصحیح AI: دوستانم می‌پرسند که در عشق چه فکری داری؟ من پاسخ می‌دهم که سری دارم که با تمام وجودم آن را به زیر پای او انداخته‌ام. (AI: دوستانم می‌پرسند که در عشق چه رازی داری، من پاسخ می‌دهم که رازی دارم که تمام وجودم را به پای آن گذاشته‌ام.)

برداشت: مراقب باش، نمی‌خواهم از کشتن نجات یابم؛ تنها برای یک لحظه، با من مدارا کن تا بهتر تو را ببینم.

برداشت: در سرزمین پارس، همیشه آرامش و سکوت وجود داشته است. اما اکنون نگران این هستم که زیبایی تو باعث ایجاد هیاهو و شلوغی شود.

برداشت: من تنها زمانی به موهای زیبا و دلربایت دست می‌زنم که بتوانم روزی به زیبایی تو دست یافته و آن را تصاحب کنم.

برداشت: می‌گویند از دوستخواهم چیزی بخواهم، اما سعدی می‌گوید که من جز دوستی از او چیزی نخواهم.