غزل شمارهٔ ۵۱۰

برداشت: من تنها نیستم که در دام زیبایی‌های زلف خوش‌نما گرفتار شدم، چرا که هر فردی که با این زیبایی‌ها آشناست، دلی شاد و خیالی پر از آرزوها دارد.

برداشت: دوست زیبا که در کنارم است، چه نگرانی از چمن و فضای سبز دارد؟ هزاران سرو باغ به پای آن قد بلند فدا می‌شوند.

برداشت: ماه زیبا و پری‌چهره تو باعث شده است که من دچار شیدایی و دیوانگی شوم. تو که به خودت مشغولی، چطور می‌توانی حال و روز شیدایی را درک کنی؟

برداشت: من می‌دانم که صدای فریادم به او می‌رسد، اما او که دل‌تنگ است، چه اهمیتی به حال بی‌تابی من می‌دهد؟

برداشت: عجب دوستان من که نمی‌دانند من به چه حالتی دست او را می‌بوسم؛ آن‌ها مسکینانی هستند که در برابر دیگران سر فرود آورده‌اند.

برداشت: اگر فرهاد نتوانست به عشق شیرین دست یابد، پس جان شیرین او هم به دلیل این آرزو از بین رفت.

برداشت: عقل و عشق همواره تلاش می‌کنند تا یکدیگر را به دام بیندازند، اما در این بین، ضعفی نمی‌تواند بر قدرت غلبه کند.

برداشت: وقتی از نزدیکانم خیلی توبیخ می‌شدم، دیگر از باران نمی‌ترسیدم چون به عمق دریا افتادم.

برداشت: تو می‌توانی از ما خشمگین شوی یا به ما نگاه کنی، اما ما دیگر به هیچ‌کس جز تو اهمیتی نمی‌دهیم و از تو هیچ ترس و نگرانی نداریم.

برداشت: بروزی را تصور نکن که سعدی را آزار دهی و سپس او را تنها بگذاری، زیرا بعد از دوری از محبت تو، او در این دنیا جایی نخواهد داشت.

برداشت: من از خاک وفادارم که بوی محبت از من بلند می‌شود و اگر هم بادی مرا ببرد، مثل شعری که به هر نقطه‌ای می‌رود.