غزل شمارهٔ ۵۰۹

برداشت: من از همان ابتدا نمی دانستم که تو وفادار نیستی و بی محبتی. پیمان نبستن بهتر از آن است که ببندی و به آن پایبند نباشی.

برداشت: دوستان به من ایراد می‌گیرند که چرا دل به تو سپردم. اما ابتدا باید از تو پرسید که چرا اینقدر خوب هستی.

برداشت: ای کسی که به من گفتی که به دنبال زیبارویان نروم،در دریای وسیع اندیشه،ما چقدر عمیق و ظریف می اندیشیم و تو چقدر کوتاه نظر هستی

برداشت: دل روشن فکران را خال و شانه و زلف زیبارویان نبرده است بلکه یک راز الهی ست.

برداشت: پرده را از رویت بردار زیرا بیگانگان توانایی دیدن روی تو را ندارند تو آنقدر بزرگی که در آینه چشمان انسان های کوچک دیده نمی شوی.

برداشت: از ترس رقبا نمی توان در خانه تو را بکوبم ولی می توانم به بهانه گدایی به کوی تو بیایم.

برداشت: عشق زندگی زاهدانه انگشتمایه دیگران شدند و سرزنش دیگران را شنیدن همه آسان است تنها چیز قابل تحمل بدوش کشیدن بار جدایی توست.

برداشت: امروز روز زیبایی ست که به لب جوی و تماشای مناظر رفته و مشغول رقص و پایکوبی هستیم در تمام شهر دیگر دلی وجود ندارد که توسط تو ربوده نشده باشد.

برداشت: پیش از این به تو گفته بودم که بیایی غم های دلم را برایت باز گویم و اکنون که آمده ای غمی وجود ندارد بنابراین نمی دانم چه بگویم?

برداشت: باید شمع را به بیرون از خانه ببرم و آن را خاموش کنم تا همسایگان گمان کنند که تو را مشایعت کرده ام و تو از پیشم رفته ای نفهمند که تو هنوز در خانه ی مایی.

برداشت: سعدی آن کسی نیست که از بند تو فرار کند زیرا می داند که زندگی در اسارت تو شیرین تر از زندگی در آزادی ست.

برداشت: مردم می گویند برو عاشق شخص دیگری شو ولی این روزها بخصوص در روزهایی که اتابک اعظم فرمانروای شهر است خیال خیانت ندارم.