غزل شمارهٔ ۵۰۸

برداشت: من به تو خیلی علاقه‌مند هستم، با تمام دردها و مشکلاتی که داری. تو برای من عزیز هستی، حتی با تمام اشتباهات و گناهانت.

برداشت: من چه ارزشی دارم که در پیشگاه سلطان بخواهم به تو درخواست کنم، وقتی که نام من به عنوان یک گدا برده می‌شود.

برداشت: افراد آگاه و با تجربه، دروغین بودن عشق و محبت را نمی‌پذیرند و در شرایط سخت، کسانی که ادعای عشق می‌کنند، از مشکلات فرار می‌کنند.

برداشت: تصحیح AI: کسی که برای رسیدن به تو قدم برمی‌دارد، باید سر در نظرش هیچ ارزشی نداشته باشد. (AI: کسی که برای رسیدن به تو قدم برمی‌دارد، باید ارجی والا در نظرش داشته باشد وگرنه ارزش ندارد که حتی به یادش بیفتی.)

برداشت: ستم تو، به نوعی عدالت به نظر می‌رسد و بی‌محلی‌ات، به نوعی بزرگمنشی است. حتی ناسزاهایی که به من می‌گویی، بیشتر از دعاهایی که از دیگران دریافت می‌کنم، خوشایند است.

برداشت: تنها وفاداری و صداقت توست که هیچ گاه تغییر نمی‌کند؛ سایر قراردادهام فقط وابسته به هوس و تمایلات زودگذر بودند.

برداشت: اگر زندگی اجازه دهد، به قدری فدای تو می‌شوم که برای تو جان خود را نیز قربانی کنم و سرم را در زیر پای اسب تو بگذارم.

برداشت: شاید بر روی خاکم با خون نوشته شود که من در دوستی با دیگران وفادار بودم و زندگی کردم.

برداشت: دل غمگین و آزرده مدت زیادی نمی‌تواند خون گریه کند؛ تردیدی نیست که این درد روزی می‌تواند به سرانجامی برسد.

برداشت: در صورتی که بخواهی از لطف و بخشش دیگران بهره‌مند شوی، باید با رنج و درد زندگی کنی و هیچ وقت از دیگران انتظار کمک و درمان نداشته باشی.