غزل شمارهٔ ۵۰۵

برداشت: همانگونه که وقتی خیال و تصویر آب زلال به انسان‌های تشنه نشان دهی تشنگی‌­شان بیشتر می‌شود، خبر و سخن گفتن از تو نیز درد و زخم حاصل از جدایی را برای من بیشتر کرد.

برداشت: هیچ نیازی نیست که هدیه‌ای برای دوستان و مشتاقان خود بفرستی، بهترین هدیه و ارمغان وجود نازنین خود تو است که بیایی.

برداشت: رفتی و دل من عاشق را همراه خود بردی و در دست غم رها کردی، با اینکه شب و روز در خیال و ذهن من هستی اما نمی­دانم کجایی.

برداشت: وقتی تو را به عنوان دوست انتخاب می‌کردم، به دل خودم می­گفتم: جای شگفتی نیست اگر زیبارویان بی‌‌وفا باشند.

برداشت: تو تمام ظلم و جفایی که می‌توانستی در حق من انجام دهی را انجام دادی، این‌گونه نیست که من نتوانم به تو ظلم کنم اما حقیقت این است که تو سزاوار هیچگونه ظلم و جفا نیستی.

برداشت: تو از آنجا که پادشاه (خوبرویان) هستی هر ستمی که می‌خواهی می‌توانی انجام دهی و انسان‌های زیردست چاره‌ای جز تحمل و بردباری در برابر تو ندارند.

برداشت: حرف و کلامی که دوست دارم با تو در میان بگذارم به نسیم صبحگاهی گفتم؛ در واقع آشنا و همنشین دیگری جز نسیم صبحگاه ندارم، ای باد سحر سخنان من را به پیش او ببر چرا که تنها تو آشنای منی.

برداشت: ای یار من از آن مرحله عبور کرده‌ام که نصیحت کسی را بشنوم؛ ای فقیه تو نیز مرا رها کن و زهد و پاکی خود را به رخ من نکش.(پارسایی فروختن: ادعای پارسایی و پاکدامنی داشتن، پاکی خود را به رخ دیگری کشیدن.)

برداشت: تویی که می‌‌گویی من به زیبایی زیبارویان هرگز توجه‌­ای نمی‌کنم و فکر خودم را مشغول آنها نمی‌کنم اگر یک­بار نگاهی همچون سعدی به آنها بیفکنی حتما این کار را انجام خواهی داد.

برداشت: اگر در هنگام صبح که چشمان خود را باز می‌کنی به روی بهشت بازکنی چندان لطیف و دلنواز نیست که با گشودن چشم دوست و معشوق خود را ببینی.