غزل شمارهٔ ۵۰۴

برداشت: این احساس را می‌توان چنین بیان کرد که نگاه کردن به آن شخص به قدری دلنشین و جذاب است که از من صبر و تحمل را می‌گیرد. زیبایی چهره‌اش نشان‌دهنده‌ی خوبی‌های اخلاقی او نیز هست.

برداشت: عزیزم، هرچقدر که دوست داری با من تند برخورد کن، اما اگر نسبت به من بد رفتار کردی، به گونه‌ای عمل کن که تلخی آن را با شیرینی جبران کنی.

برداشت: از این پس هرگاه فرد بی‌تاب و ناآرامی را مشاهده کنم، به او حق می دهم همانطور که خودم از تو هیچ صبر و تحملی ندارم.

برداشت: تصحیح AI: از این به بعد دیگر به عیب‌جویی از عاشقان نخواهم پرداخت و از مسکینان هم؛ زیرا که با این چهره، سرانجام عالم و دانشمند هم سر به شیدایی و جنون می‌گذارند. (AI: از این به بعد دیگر به عیب‌جویی از عاشقان نخواهم پرداخت و به مسکینان هم که از این حالت سرانجام علم و دانشی به دست می‌آورند، توجهی نخواهم کرد.)

برداشت: همانند جان که به جسم معنا می بخشد و مانند خونی که در رگ جریان دارد در دل من همیشه حضور داری،من هیچگاه تو را از خاطر نبرده ام که بخواهم گاهی از تو یاد کنم

برداشت: هر کسی که می‌خواهد شبی خوب و خوش بگذراند و با معشوقش روز را به خوشی سپری کند، باید شب‌های زیادی را در تنهایی و تاریکی بگذراند.

برداشت: ای ساقی، به یاد بیاور که بگوید آن کودک خوش‌نوا، که در حال رقص و شور و شیدایی، مردم عارف و صوفی را به وحدت و هماهنگی می‌رساند و آن‌ها را در یک حال واحد قرار می‌دهد.

برداشت: سخن سعدی به وضوح قابل درک است، اما باید بدانیم که گاهی زیبایی کلام به حدی است که نمی‌توان به راحتی آن را توصیف کرد. اگر به زیبایی کلمات توجه کنی، متوجه می‌شوی که معانی عمیق‌تری در پس آنها نهفته است که فراتر از مرزها و محدودیت‌هاست.