غزل شمارهٔ ۵۰۲

برداشت: چرا با این همه زیبایی و مهربانی، هنوز دل تو سخت و سرکش است؟

برداشت: یک‌باره دیوانه‌وار به تو دل سپردم، غافل از این که پیمانی که میان ماست، پایدار نخواهد بود.

برداشت: در شب تاریک فراق و دوری، به من اجازۀ ورود بده که ای روشنی، به زندگی‌ام بیایی.

برداشت: فکری در سر دارم که آن را در دستانم آماده کرده‌ام تا وقتی تو وارد شوی، آن را به پای تو بریزم.

برداشت: حتی سخن گفتن از خوبی‌های خوبان هم اشتباه است، چرا که تو بهترین هستی و هیچ کس به پای تو نمی‌رسد.

برداشت: زنی زیبا و دلنشین را می‌بینیم، اما او در عشق سست و بی‌وفا است.

برداشت: ای دل، اگر عاشق هستی، همواره آماده باش که با سختی‌ها و مشکلات روبه‌رو شوی و آن‌ها را تحمل کنی.

برداشت: اگر قدرت تحمل مشکلات و سختی‌های خدمت به دیگران را نداری، بهتر است از این کار دست برداری. سعدی می‌گوید که خدمت کردن به دیگران نیازمند صبر و تحمل است.