غزل شمارهٔ ۵۰۰

برداشت: چقدر باید منتظر بمانم تا زمانی بیاید که تو حضور پیدا کنی و مرا ببینی؟

برداشت: اگر بعداً می‌خواهی مرا دوباره ببینی، چه دلیلی دارد که الان زحمت نکشی و تلاش نکنی؟

برداشت: عمر انسان به اندازه‌ای کوتاه است که نباید منتظر آینده‌ای دور باشی و وعده‌هایی برای آن بدهی.

برداشت: کی می‌توانم به تو برسم که زمان وعده‌ها به پایان رسیده و عهد و پیمانی که داشتیم، به سر آمده است؟

برداشت: ما هرگز به تو نرسیدیم و هیچ کس دیگری هم نمی‌تواند در تحمل و صبر به تو برسد.

برداشت: هر شب در مقابل تو، چشمانم را به خاطر جدایی‌ام به نمایش می‌گذارم.

برداشت: روز و شب من به هم تبدیل می‌شود وقتی تو نقاب خود را برداری و دوباره بگذاری.

برداشت: در چهره سعدی، یاد تو مانند نقشی از طلا و نقره درخشان و زیبا بود.