غزل شمارهٔ ۴۹۸

برداشت: وقتی تو به گلزار بیایی، ارزش گل‌ها هم کم می‌شود و مانند آب شیرین، خنده و صحبت تو هم جذاب و دلنشین است.

برداشت: اگر تو با زیبایی و رفتار خود به ما نزدیک شوی، دیگر زیبایی‌های طاووس و راه رفتن آن برای ما اهمیتی نخواهد داشت.

برداشت: بارها به تو، ای دل، نصیحت کردم که چشمانت را نبند و خود را در خطر نینداز.

برداشت: اگر ماه اینقدر زیباست، پس تو باید همچون خورشید باشی؛ و اگر دل تو این قدر سرد و سخت است، پس تو باید مانند خاری باشی.

برداشت: اگر تو صد بار به سراغ عاشق بیایی، چشمان او همچنان منتظر خواهد بود که دوباره بیایی.

برداشت: اگر تو بخواهی به میدان جنگ بیایی و با من درگیر شوی، من دیگر نمی‌توانم از خودم دفاع کنم. این نشان‌دهنده‌ی این است که من تمایلی به دشمنی ندارم.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌ماند که وقتی تو را ببیند دلبسته و شگفت‌زده نشود، چون تو مانند نمایشی زیبا از پشت پرده ظاهر می‌شوی.

برداشت: ای باد، دیگر از گل و سنبل صحبت نکن! اگر به سراغ آن سنبل و گل چهره بیایی، حرفی باقی نخواهد ماند.

برداشت: دوست دارم تنها من باشم که تو را دوست دارم و ای کاش هیچ‌کس دیگری در ذهن تو نباشد.

برداشت: ای سعدی، دختر تو به گونه‌ای زیبا و معنایی عمیق دل‌ها را می‌رباید.