غزل شمارهٔ ۴۹۶

برداشت: چهره‌ات گنجی از معانی عمیق است و در دل ما، به خاطر عشق به تو، احساسات و دردهای پنهانی وجود دارد.

برداشت: می‌دانی که آه و ناله افرادی که سوخته‌اند و رنج کشیده‌اند تأثیرگذار است، پس نگذار فریادی از دل کسی که درد دارد، برآید.

برداشت: زیور تو تنها دو رشته مرجان کافی است و از آنجا که موی تو در کنار، مانند ماده‌ای خوشبو و دلنشین است، نیازی به زیورهای اضافی نیست.

برداشت: من هرگز به پادشاهان و سلاطین زمان خود سر نمی‌زنم، حتی اگر من تنها یک بنده کوچک از بندگان تو باشم.

برداشت: تصحیح AI: چشمی که به غیر از تو نگاه کنم اشتباه است و هر لحظه‌ای که بدون تو سپری می‌کنم برای من ضرر است. (AI: چشمی که به غیر از تو نگاه کند اشتباه است و هر لحظه‌ای که بدون تو سپری می‌شود برای من شبیه تاری است.)

برداشت: برای مواجهه با دشمنی که سنگ در دست دارد، هیچ چاره‌ای جز کناره‌گیری و محافظت وجود ندارد، چرا که ما خود مانند شیشه‌ای آسیب‌پذیر هستیم.

برداشت: این جمله به این معنی است که او می‌تواند ادعای عشق به دوست خود را بکند، چون اگر واقعاً این احساس را داشته باشد، می‌تواند تمام محبت و کینه‌هایش را از دل خارج کند.

برداشت: تصحیح AI: سعدی می‌گوید که پاکی و زیرکی او تنها به این شهر محدود نمی‌شود، بلکه در هر شهری می‌توان شهرت او را یافت. (AI: سعدی می‌گوید که پاکی و زیرکی او تنها به این شهر محدود نمی‌شود، بلکه در هر شهری می‌توان چنین ویژگی‌هایی را یافت.)

برداشت: شعرش به قدری در دل‌ها جاری و روان شده که مانند کشتی‌ای است که از پارس به سمت خراسان در حرکت است.