غزل شمارهٔ ۴۹۵

برداشت: تصحیح AI: شمع آسمان (خورشید) از سمت شرق روشن می‌شود؛ ای ساقیِ شراب صبحگاهی، مِی‌ِ شبانگاهی بیاور. (AI: شمع آسمان از سمت شرق روشن می‌شود و در این تاریکی شب، ای ساقی، می‌ای برای ناشنوایان بیاور.)

برداشت: مدتی عقل و فکر مرا غافل کن تا بتوانم از دردهای زمانه فارغ شوم و کمی آرامش یابم.

برداشت: تصحیح AI: اگر مشکلات و حوادث سخت به سراغت بیاید، فرقِ سرِ مرا سپر کن و اگر تهمت و کنایه به تو زده شود، جان مرا هدف قرار بده. (AI: اگر مشکلات و حوادث سخت به سراغت بیاید، از خودت محافظت کن و اگر تهمت و کنایه به تو زده شود، نشان بده که این مسائل تاثیری بر روی تو ندارد.)

برداشت: حمیدرضا باصفا: انسان دانا؛ شراب عشق را بر هر چیزی ترجیح می دهد؛ چرا که خاک میخانه از زندگی جاودانه بهتر است!

برداشت: کوزه‌ای که در دست دارم، نه تنها آب زندگی‌بخش را در خود دارد، بلکه طعمی مشابه با نار (انار) و رنگی همانند دانه‌های انار هم دارد.

برداشت: صوفی چگونه می‌تواند در کنار شراب خالص باشد، در حالی که پرنده‌ای بزرگ و افسانه‌ای مثل عنقا در لانه‌ای که مناسب گنجشک است، جا نمی‌شود؟

برداشت: دیوانگان از قدرت و هیبت روز قیامت نمی‌ترسند و همچون اسبی چوبین، بی‌خیال و بدون ترس، با سلاح و تازیانه به پیش می‌روند.

برداشت: عارف و زاهد از دیگران کناره گرفته و تلاش دارد تا در خلوت خویش معانی زندگانی را کشف کند؛ در حالی که سعدی می‌داند برای دیدن حقایق جهان نیازی به عزلت نشینی نیست. اما سعدی بر صوفیان عیب نمی‌کند. زیرا صوفیان توانایی درک او را ندارند و کسی که دارای درک و شعور بیشتری نسبت به دیگری است، از نادانی او گلایه نمی‌کند.