غزل شمارهٔ ۴۹۳

برداشت: تصحیح AI: شخصی مست با خوشحالی، چون بتی زیبا و ساده، در حال نوشیدن شراب است. (AI: شخصی مست با خوشحالی بتی زیبا و ساده را در دست دارد و در حال نوشیدن شراب است.)

برداشت: در جمع دوستانی که مشغول نوشیدن شراب هستند، عده‌ای کمربند خود را محکم بسته و لباس‌های خود را باز کرده‌اند.

برداشت: زمین به خاطر او در حال فروتن شدن است و آسمان در خدمت او ایستاده است.

برداشت: خورشید و ماه به خاطر زیبایی معشوق به سجده افتاده‌اند و خود را در خدمت او قرار داده‌اند.

برداشت: خورشید که سلطان آسمان است، در مقابل زیبایی او همچون یک نفر پیاده به نظر می‌رسد.

برداشت: وا چه خوب که آن بانوی بزرگوار از بهشت به این دنیا آمده است.

برداشت: رنگ لب‌های او همچون سنگ قیمتی عقیق و موهایش مانند گیسوانی است که به زیبایی تاب خورده‌اند.

برداشت: تصحیح AI: در باغ پر از گلِ (چهره‌اش)، بچه‌های زنگی (موهای سیاه) به دنیا آمده (روییده) که از ماه الهام گرفته است.

برداشت: تصحیح AI: سعدی به او هرگز نمی‌تواند برسد، زیرا یار او دل ساده و بی‌پیرایه‌ای دارد. (AI: سعدی به کسی که از او خجالت می‌کشد، هرگز نمی‌تواند برسد، زیرا یار او دل ساده و بی‌پیرایه‌ای دارد.)