غزل شمارهٔ ۴۹۱

برداشت: به نظر می‌رسد که این شخص به معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که چقدر او برایش مهم است. آیا این معشوق به قدری برای او عزیز است که دچار حسی عمیق و دردناک شده، مانند فردی که بخواهد خود را از آن حال و وضعیت رها کند، اما نمی‌تواند. این احساسات به نوعی به روابط عاطفی و پیوندهایی که میان انسان‌ها وجود دارد، اشاره دارد.

برداشت: من به خاطر لطف تو آدمی مثل تو که زیبایی و ویژگی‌های فرشته‌وار داشته باشد، ندیده‌ام.

برداشت: جالب‌تر این است که دل من که پر از درد و رنج است، هرگز در کنار تو نبوده است و تو نیز هرگز از یاد من نرفته‌ای.

برداشت: هیچ جایی نیست که یاد تو از ذهنم برود و در هیچ مکانی نیست که تأثیر تو را نگذارده باشم.

برداشت: ما هنوز داستان عشق تو را ثبت نکرده‌ایم، اما تو با قلب سختت، داستان ما را نوشته‌ای.

برداشت: زیبایی و جذابیت انسان‌ها دارای محدودیتی است، مگر اینکه تو نیز همچون حوری‌ها از گلی که آدم در آن خلق شده، ساخته شده‌ای.

برداشت: موی خوشبو و مشکین او مانند عطر عنبر و گل بنفشه است و به زیبایی در کنار پای تو قرار دارد.

برداشت: من در توصیف زیبایی‌ات درمانده‌ام، زیرا زیبایی حد و مرزی دارد و تو فراتر از آن حدی.

برداشت: عارفان بزرگی برای تو زمینه‌ساز می‌شوند و شعر و اندیشه‌هات را مورد توجه قرار می‌دهند، گویی در پی پیدا کردن شعری از سعدی هستند که به تو مربوط شود.