غزل شمارهٔ ۴۸۹

برداشت: ای چهره‌ات همچون آینه درخشان است، پس از آه من که مانند آتش قلبم را سوزانده حذر کن.

برداشت: غیرت و زیبایی تو مانند چشمانم را به خود جلب کرده و من را از هر چیزی در این دنیا دور کرده است.

برداشت: عقل قدیمی همواره از عشق تازه آموخته رنج می‌برد.

برداشت: وای که با یک لحظه همه چیزهایی که در طول عمر جمع کرده بودم به باد رفت.

برداشت: من غم را به خاطر عشق تو پذیرفته‌ام و جانم را به خاطر آرزوی تو فروخته‌ام.

برداشت: در دل سعدی، شعله‌ای از غم وجود دارد که همیشه روشن و پایدار است.