غزل شمارهٔ ۴۸۶

برداشت: یک درخت بلند و زیبا را تصور کن که با چه ر elegance و ناز به قدم زدن خود ادامه می‌دهد. همچنین، به چشمان زیبا و معصوم او که مثل چشم‌های آهوست توجه کن، وقتی به کسی می‌نگرد چه زیبایی خاصی دارد.

برداشت: تو همچون سروی هستی که به زیبایی و استواری قامت خود را در میان دیگران نمایان کرده‌ای، یا مانند ماهی که در شب چهاردهم، زیبایی خود را با تاج و کلاهی که به سر دارد، به نمایش می‌گذارد.

برداشت: گل در برابر او مانند گیاه است و ماه در برابر او مانند ستاره‌ای است که در کنار ماه قرار دارد.

برداشت: سلطان وار به راه خود می‌رود و به دنبال او صدها دل به عشق و ارادتش مثل سربازانی که در پی فرمانده‌ی خود هستند، حرکت می‌کنند.

برداشت: می‌گویند از او دوری کن و راهی برای فرار پیدا کن، اما من نمی‌دانم به کجا بروم چون نمی‌دانم کجا می‌توانم فرار کنم.

برداشت: نخستین بار که به چاله‌ی زیبایی‌های صورتت نگاه کردم، احساس کردم دل من گویی به اعماق آن چاه سقوط کرده است و دیگر نتوانستم آن را به دست آورم.

برداشت: دل من برای از دست دادن کسی که عزیزم است، ناراحت نیست. جان من در دستانم قرار دارد، پس هر زمان که بخواهی، می‌توانی از آن بهره‌برداری کنی.

برداشت: تصحیح AI: ای نور چشمانم که قدم بر خاک می‌گذاری، بیا و بر چشمان من قدم گذار که از خاک بهتر است. (AI: ای چشمان تو که بر زمین می‌نگری، در نهایت برای تو بهتر است که بر چشمان من ننگری، زیرا من مانند خاکی هستم که راه را نشان می‌دهد.)

برداشت: حیف است از آن دهانی که تو داری که فقط پاسخ‌های تلخ می‌دهد و آن سینه‌ای که سفید است، دلش سیاه است.

برداشت: بیچاره‌ها به خاطر عشق تو در آتش سوزانده شدند، افسوس بر تو که چقدر بی‌رحم هستی و چه قدر مهربانی را نادیده می‌گیری.

برداشت: شهری به خاطر شوق و اشتیاق تو، در روز و شب مشغول گفت‌وگوست و تو در خواب صبحگاهی خود غرق شده‌ای.

برداشت: به دوستان و یارانم گفتم که از تو شکایت کنم، تا شاید راهی پیدا شود و ظلمت از سر بی‌گناهی برداشته شود.

برداشت: باز دوباره حیاط و حفاظت از دامن همت، به من یادآوری کرد که ای سعدی، هیچ چیز از دوست را به غیر از دوست نبر.