غزل شمارهٔ ۴۸۵

برداشت: روی تو همچون طراوتی است که از بهشت برتر آمده و در دنیای خاکی بسیار نادر است.

برداشت: اگر یوسف از پرده بیرون بیاید و زیبایی تو را نشان دهد، بازار زیبایی دختران مصر کساد خواهد شد.

برداشت: هرچند که من از انگشت مانی چیزی نمی‌توانم بسازم، اما تو هر لحظه نقشی بر چهره‌ات می‌زاری که همچون اثر انگشت خاص خودت است.

برداشت: در چشم من تو از گل و ماه و پری زیباتری. آیا گل، ماه یا پری دل مرا از من برده‌اند یا این زیبایی مخصوص توست؟

برداشت: اگر تو با چهره‌ای درخشان و تابناک مانند آفتاب در شب ظاهر شوی، ماه و ستاره‌ها از شرم چهره‌های خود را پنهان می‌کنند.

برداشت: تصحیح AI: اگر فرد نابینا در خیال خود تصویر چهرهٔ تو را ببیند، مردمک چشم او از شوق ممکن است پردهٔ نابینایی را کنار زند (و بینا شود). (AI: اگر چشمان مردم به چشمان کسی که نابینا است آسیب برساند، او از شوق ممکن است در خیال خود تصویر چهرهٔ تو را ببیند.)

برداشت: اگر کسی بخواهد هر زیبا رویی را به مانند ماه توصیف کند، اشتباه می‌کند. زیرا اگر قرار باشد که کسی را به ماه تشبیه کنند، باید به چهره تو اشاره کنند.

برداشت: تصحیح AI: به نظر من عشق و تقوا به هم پیوند خورده‌اند، ولی چهرهٔ تو در مملکت پرهیزگاری بر طبل غارت می‌کوبد (به زبان ساده: چهرهٔ زیبای تو عامل از بین رفتن تقواست). / (AI: عشق و تقوا به هم پیوند خورده‌اند و در این میان، نظرات و خواسته‌های من به گونه‌ای با شدت بیان می‌شود که انگار در دنیای تقوا، حالتی از بی‌نظمی وجود دارد.)

برداشت: وقتی که جان ما هر راهی را بخواهد ترک کند، باید به دنبال راهی بگردیم که در آن، دیدن روی تو بهترین و زیباترین گزینه باشد.

برداشت: چشمم به خاطر اندوهی که دارم، مانند فرهاد است و لب‌های تو همچون لعل زیبا. عقل من به سبب عشق و هیجان، شبیه مجنون است و چهره‌ات همانند لیلی است.

برداشت: زیبایی به خاطر فرمان تو به وضوح آشکار شد، تا جایی که این خط زیبا نشان دهنده چهره تو گردید.

برداشت: دوستان در خفا درباره من صحبت می‌کردند و از جوانب منفی می‌گفتند، اما وقتی که جلوه‌ای از تقوای تو در میان همه به نمایش درآمد، همه چیز تغییر کرد.

برداشت: ای جان، بر سعدی خرده مگیر، چرا که در عشق، سوختن و سپس دوباره ساختن، کاری خردمندانه نیست، اگر تو در کنارم نباشی.