غزل شمارهٔ ۴۸۳

برداشت: واقعاً می‌گویم که زیبایی چهره‌ات به قدری دلربا و شگفت‌انگیز است که همچون سروی بلند، تو را از دیگران متمایز می‌کند و نمی‌توان آن را با کلمات توصیف کرد.

برداشت: وقتی تو کنارم می‌آیی، من از خودم غایب می‌شوم. چون آن‌قدر مجذوب و حیران زیبایی تو می‌شوم که دیگر نمی‌توانم به خودم فکر کنم.

برداشت: ای کاش صد چشم از این خواب‌آلودگی داشتم تا بتوانم به زیبایی تو زل بزنم.

برداشت: ای محبوب من، تو در دل من وجود داری، بگذار بر روی چشمانم بنشینی. زیرا در این گوشه‌ای از دل، من نگرانم که جایت تنگ باشد.

برداشت: اگر مرا سرزنش کنند یا حتی اگر روز قیامت برپا شود، بنده تسلیم خواهد شد و سر خود را به خاطر عشق تو خم خواهد کرد.

برداشت: از آغاز خلقت، پیوندی میان ما و تو برقرار شده است که نیاز و وابستگی ما به تو تنها به امروز محدود نمی‌شود و بی‌نیازی تو نیز تنها به زمان حال مربوط نیست.

برداشت: اگر تو را بخوانند و به مقام پادشاهی برسانند، یا اگر ما را رانده و کنار بگذارند، نظر و اراده ما فایده‌ای ندارد، چرا که تا زمانی که نظر تو نباشد، هیچ چیزی ارزشی ندارد.

برداشت: تصحیح AI: ما قلم را بر سر اختیار خود کشیدیم، یعنی کار خویش را از دست دادیم و از خود گذشتیم. نفس و جان ما فدای توست و آنچه داریم، متعلق به توست. (AI: ما قلم را بر سر کشیدیم، یعنی کار خویش را به دست گرفتیم و از خود گذشتگی کردیم. نفس و جان ما فدای توست و آنچه داریم، متعلق به توست.)

برداشت: ما تمام وجود تو را مانند نفس خود دوست داریم و اگر لازم باشد جان‌مان را برای تو فدا می‌کنیم.

برداشت: این لباس زیبا و با ارزش که سعدی با مهارت ساخته، هیچ چیز اضافی و بی‌خاصیتی در آن وجود ندارد و زیبایی‌اش بی‌نهایت است، به‌ویژه زمانی که تو آن را بر تن داری.