غزل شمارهٔ ۴۸۱

برداشت: عشق همچون صید در بیابان است، وقتی که به تیر عشق گرفتار شود، دیگر نمی‌تواند از زنجیرش فرار کند و سر خود را بالا آورد.

برداشت: مرا با تیر و نیزه‌ات هدف قرار بده، اگر به شکار آمده‌ام، پس بگذار بخت من در این کار بیفتد.

برداشت: گفتم که عشق چه آسیب‌هایی به من زده است و در این لحظه حتی از عالم بالاتر هم می‌گذرم، چون زیبایی او می‌تواند همه چیز را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: با وجود تمام تلاش‌ها و تدبیرهایی که کرده‌ایم، در نهایت تسلیم شده و به دیوار صبر پناه برده‌ایم و انتظار داریم تا تقدیر او را ببینیم.

برداشت: اگر کسی در برابر دشمنی نتواند مقاومت کند و از آسیب‌های او نجات یابد، بهترین راه برایش تسلیم و عقب‌نشینی است؛ زیرا در غیر این صورت، آسیب بیشتری خواهد دید.

برداشت: عاشق معشوق به هیچ دردی مبتلا نیست، زیرا انسان‌های زنده به زندگی خود مشغولند، در حالی که ما که عاشق هستیم، تمام وجودمان تحت تأثیر اوست.

برداشت: او از شتاب و عجله ما به شدت نگران و ناامید شده، و این جای تعجب است که ما همچنان با تأخیر و بی‌توجهی به او واکنش نشان می‌دهیم.

برداشت: در همه جای دنیا نگاه کردم و نتیجه‌گیری کردم که هیچ‌کس نمی‌تواند به زیبایی او باشد.

برداشت: سعدی با کلام شیرین و دلنشین خود، از کجا این همه احساس و شور و شوق را به ما منتقل کرده است و تمامی این سخنان و تفسیرها نشانه‌ای از اوست.

برداشت: آتش عشق در دل داوود می‌سوخت و صدای نغمه‌های او تا آسمان‌ها می‌رسید.