غزل شمارهٔ ۴۸۰

برداشت: به عقل گفتم که می‌خواهم از بند و زنجیر تو رها شوم، اما متوجه شدم که چاره‌ای ندارم و نمی‌توانم از چنگال او نجات پیدا کنم.

برداشت: ای دل، سزاوار سرزنش هستی، زیرا چندین بار عقل به تو گفت و تو به حرف‌های او توجه نکردی.

برداشت: درختانی که میوه‌های شیرین دارند، به راحتی قابل دستیابی نیستند و برای رسیدن به آنها باید تلاش و کوشش زیادی کرد.

برداشت: گفتم که افسار اسب تندرو را بگیرم، اما نمی‌توانم به گرد پای او هم برسم.

برداشت: من به خاطر او در این دنیا زندگی می‌کنم، اما چگونه می‌توانم از شهری که او در آن است و من را در آن وابسته کرده، دور شوم؟

برداشت: چشمم را به همه چیز دوختم تا فقط به او نگاه کنم و غیر او به هیچ چیز دیگر توجه نکنم.

برداشت: تصحیح AI: اگر او برای راندن مگس به جای بادبزن، شمشیر می‌زند، مگس بیچاره از شیرینی او چگونه دور شود؟ (AI: اگر خود شمع برای خود دارای شعله و نور است، چه جای نگرانی است که مگس بیچاره از شیرینی او دور شود؟)

برداشت: من ناامید نیستم که او شاید دارویی برای دردهایم پیدا کند، و اگر هم نه، دردی نخواهد ماند که او را به زحمت بیندازد.

برداشت: این شخص تنها با لطف خداوند می‌تواند کاری کند، وگرنه از ما چه چیزی می‌تواند او را راضی کند یا در خور پذیرش او باشد؟

برداشت: اگر از تو صبر و تحمل حاصل نمی‌شود، بهتر است که بر آسیب و سختی او صبر کنی.