غزل شمارهٔ ۴۷۸

برداشت: ای چشم تو، زیبا و فریبنده؛ جادوی نگاه تو باعث شده است که همچون آهو به چشمانت خیره بمانم.

برداشت: تو در چشم من حضور داری، اما از دیدگان دور هستی. به خاطر تو، در هر سو به دنبال تو می‌گردم.

برداشت: هرگاه که به آن چهره نگاه کنم، چشمانم از اشک پر می‌شود و به گونه‌ای جاری می‌گردد که صد چشمه از آن بیرون می‌زند.

برداشت: چشمم را به زلف معشوقه‌ام بستم، و با زیبایی‌اش مرا به دنیای جادو و فریفتگی بردی.

برداشت: هر شب مانند چراغی در چشمانم دارم که به یاد تو روشنی می‌بخشد، اما هنوز نمی‌دانم که چه زمانی تو در کنار من خواهی بود.

برداشت: این بیت به توصیف اعضای بدن اشاره دارد و می‌توان آن را به این شکل معنا کرد: این چشم، دهان، گردن و گوش‌ها، همه برای تو و دیدن تو هستند، و همچنین دست و بازو نیز به همین منظور وجود دارند.

برداشت: ماه اگرچه در نظر مردم زیباست، اما تو به خاطر چشمان و ابروهایت زیباتر هستی.

برداشت: با وجود همه زیبایی‌های شب و درخشش چشمان دیگران، باز هم چشمان سیاه و زیبا تو برایم بی‌نظیر و خاص است.

برداشت: سوگند به دو چشمت! که سعدی چشمی دارد که هزار قطره اشک از آن می‌ریزد. / لولو: مروارید و استعاره از اشک / (AI: سعدی به زیبایی چشمانت اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چشمی ممکن است به زیبایی و درخشش چشمان تو نزدیک شود، حال آنکه تو به اندازه هزار لؤلؤ با ارزشی.)