غزل شمارهٔ ۴۷۶

برداشت: صبح روشن و نویدبخش به‌طور تازه‌ای آغاز شده است. در این روز عید نوروز، عقل و فطرت من تحت تأثیر زیبایی‌های آفرینش خداوند قرار گرفته و حیرت‌زده شده‌اند.

برداشت: صبح زود وقتی که همراه جوانان به صحرا رفته بودم، یکی از آنها به من گفت که تو سالخورده هستی و بهتر است با افراد با تجربه و دانا باشید.

برداشت: به یک نفر می‌گویم که چرا نمی‌بینی، کوه با چه وقار و بزرگی ایستاده است، همانند کودکان که دامنشان پر از گل‌های زیبای ارغوان و یاسمن است.

برداشت: دست خود را در آستین پوشانده و از شکوفه‌های بهاری که بر روی درختان میوه قرار دارند، سایه‌ای را ایجاد کرده که خورشید و ماه را از دید پنهان کرده است.

برداشت: هر صبح، باد باعث می‌شود گل‌ها به هم بریزند و در عین حال، این تلاطم را تنها در سطح آب می‌توان دید، که از آنجا این بی‌نظمی را مشاهده می‌کنیم.

برداشت: در آغاز بهار، غنچه‌ها شکفته شدند و با یک نگاه، بیدمشک را به خود آراستند تا دیگر نیازی به پوشیدن لباس گرم زمستانی نباشد.

برداشت: این نسیم ممکن است بوی خاک شیراز را به همراه داشته باشد، یا عطر مشک ختن را رو به ما بیاورد، یا حتی بوی زلف‌های پریشان نگارم که عطر عنبر را به مشام می‌آورد.

برداشت: صبح را ببین که چگونه چشم از خواب شیرین برمی‌دارد. اگر زیبایی‌های صبح در بابل را در باغ چین ندیدی، هیچگاه نخواهی فهمید.

برداشت: اگر تو هم مانند سعدی سر و ادبیات عالی داری، باید با جرأت و شجاعت در برابر چنین معشوقی قرار بگیری؛ هیچ کس نمی‌تواند به عشق با چنین معشوقی بی‌احساسی کند، مگر اینکه اینگونه رفتار کند.