غزل شمارهٔ ۴۷۳

برداشت: AI: دیشب از باغ، سرو خوش‌گفتار من گذر کرد و خواست به گل بگوید که به رنگ و بوی خود ننازد و غرور نکند. (AI: دیشب در باغ، سرو بلندی گذر کرد و خواست به گل بگوید که رنگ و بوی من را نداشته باشد.)

برداشت: تصحیح AI: برگ گل قرمزی در جشن بهار، زیبایی‌اش به نمایش گذاشته شده بود، اما آبروی گلستان را محبوب گل‌چهرهٔ من برد. (AI: برگ گل قرمزی است که در جشن بهار به نمایش گذاشته شده، آب گلستان نیز آن را به سوی محبوب من می‌برد.)

برداشت: تصحیح AI: عقل بی‌دفاع شد و سپر انداخت، زمانیکه محبوبم که موهایش همچون زرهی بافته است، تیغ و شمشیر جفا را از کمین‌گاه خشم و عتاب بیرون آورد. (AI: عقل از ترس عتاب و سرزنش به دفاع از من برمی‌خیزد و از آنجا که موی من همچون زرهی است در برابر تیغ جفا، به خیال خود می‌خواهد مرا محافظت کند.)

برداشت: تصحیح AI: وقتی دل من نتوانست صبر و استقامت کند، غمش دلم را در هم شکست. / ساعد دل، بازوی صبر، دست غم، پنجه نیرو: همگی استعاره‌اند /  (AI: وقتی دل من نتوانست در برابر غم استقامت کند، فقط نیروی من بود که توانست آن غم را بشکند.)

برداشت: عشق باعث شده تا صبر و تحمل من به سرقت برود و خوشبختی من را در کنارم نمی‌بیند.

برداشت: من در مسیر عشق چندین بار به سمت او رفته‌ام، اما او هیچ‌گاه با لطف خود نگاهی به من نینداخته است.

برداشت: در اینجا شاعر از حالتی سخن می‌گوید که به خاطر ظلمی که می‌بیند، خود را محکوم و بنده‌وار احساس می‌کند. او به متعادل نبودن قدرت و سلطه اشاره می‌کند و می‌گوید که این بی‌عدالتی کار حاکم است. در واقع، شاعر به طرز ناامیدکننده‌ای از سرنوشت و شرایط خود گله می‌کند و به درون خود و خویشتن نیز نگاهی عمیق دارد.

برداشت: ای گل خوشبو، آیا پس از این مرا به یاد خواهی آورد؟ سعدیِ بیچاره، بلبل خوشگوی من، در غم توست.