غزل شمارهٔ ۴۷۲

برداشت: ای تو که دیدارت چشم دنیا را روشن می‌کند، پس چرا بر دل بی‌چاره من که در مضیقه است، رحم نمی‌کنی؟

برداشت: من مانند پروانه‌ای سوزناک در پای تو افتاده‌ام و دلم می‌سوزد، اما دل تو مانند شمعی که بر سر بالین من است، نمی‌سوزد.

برداشت: کمووود ذدادذاتند دپندپ تپدنهاخ عتتددپنمپووپ ندادو متعجب ماند، درست مثل پروین که از اشک می‌بارد.

برداشت: تصحیح AI: اگر بهار و گل‌های زیبا نیایند و نرویند، بگو: نرویید! پرده از زیبایی‌های خود بردار، ای بهار و گل‌های من! (AI: اگر بهار و گل‌های زیبا نیایند، پس تو هم نیا، پرده از زیبایی‌های خود بردار، ای بهار و گل‌های من!)

برداشت: اگر با زیبایی و دلنوازی به بیرون بیایی، افسوس بر صبر و اندیشه‌ام، و اگر با شوخی و لطافت بر من بخندی، وای بر عقل و ایمان من.

برداشت: تصحیح AI: تا کی باید خار غم را تحمل کنم؟ یک لاله‌‌ای در باغ امیدواری‌ام بنشان، و تا کی زخم‌ عشق؟  درمانی برای جان پر دردم بیاور! (AI: تا کی باید غمخوار یک لاله‌ی امیدوار باشم، و تا کی زخم‌هایم را بپوشانم و درمانی برای جان پر درد خود بیابم؟)

برداشت: من نه به دوستانم امیدی دارم و نه از دشمنانم می‌ترسم، به طوری که به سبک قلندران در راه عشق، زندگی‌ام را سپری می‌کنم.

برداشت: دشمنی که رویی ترش دارد و دوستی که جوابش تلخ است، هیچ‌کدام نمی‌توانند شور و شوق طبیعی من را برای گفتن سخن شیرین کاهش دهند.

برداشت: مردم بر اثر ناله‌های من با رحمت و لطف روبرو شدند، اما خودت چند بار می‌گویی که سعدی، این فرد بیچاره، چند بار باید ناله کند؟