غزل شمارهٔ ۴۷۱

برداشت: نقش تو از ذهن و خیال من جدا نمی‌شود و نمی‌دانم در نهایت جستجو برای تو، حال من به کجا خواهد کشید.

برداشت: ناله و زاری من در هر لحظه، به خاطر دوری تو بیشتر می‌شود، چون عشق تو به من درس عبرت می‌دهد.

برداشت: تصحیح AI: نور ستارگان از چهره‌ات مانند نور آفتاب می‌درخشد و از طرفی قامت خمیدهٔ من انگشت‌نمای مردم شده است. (AI: نور ستارگان از چهره‌ات مانند نور آفتاب می‌درخشد و به خاطر زیبایی‌ات، مانند هلال ماه به نظر می‌رسی.)

برداشت: نور صورت تو به هر کسی می‌تابد و بر آنها تأثیر می‌گذارد، اما من همچنان در انتظار فرصتی هستم تا به تو وصل شوم.

برداشت: اگر میل تو به ریختن خون من این چنین باشد، دشمن من هم به آرزویش (نابودی من) می‌رسد.

برداشت: بگذری و به من توجهی نکنی، اما باید بدانم که فقر من و ثروت تو، ظلم تو و امید من، به زودی سپری خواهند شد.

برداشت: چرخ، صدای ناله‌ام را شنید و گفت: ای سعدی، دیگر ناله نکن، زیرا آه و اندوه تو باعث می‌شود که زیبایی من هم تحت تأثیر قرار بگیرد.