غزل شمارهٔ ۴۷۰

برداشت: ای چهره زیبای تو، آرامش قلب منی و چشمان تو روشنی‌بخش خانه من هستند.

برداشت: محبت تو مثل آب است که با خاک من ترکیب شده و به زندگی‌ام عمق و لطافت می‌بخشد.

برداشت: من از دیدن تو خوشحالم و به تو درود می‌فرستم، ای شانس خوشبختی که به سوی من آمده‌ای.

برداشت: با تو همه چیز برای من آماده و کامل است، اما بدون تو هیچ چیزی برایم ارزش ندارد.

برداشت: به نظر می‌آید که تو همیشه در کنار من هستی، چه در شب و چه در روز، هر کجا که بروی.

برداشت: گفتم شاید آنچه از درد تو در دل دارم، مخفی بماند.

برداشت: بعد از تو بارها حسرت می‌خورم بر زندگی بی‌معنا و بی‌محتوایی که داشتم.

برداشت: هر جا که داستانی هست و جمعی مشغول گفتگو و جشن و شادی، آنجا محفل من نیز هست.

برداشت: تصحیح AI: اگر شمشیر او با دستان نقره‌ای بر من فرود آید و خون از مفاصل بدنم بریزد، (AI: اگر شمشیر بر دستان نقره‌ای من فرود آید و خون از مفاصل بدنم بریزد،)

برداشت: هیچ کس را به خاطر انتقام من مجازات نکنید، زیرا قاتل من از من به راحتی رها شده است.