غزل شمارهٔ ۴۶۸

برداشت: اگر به دوست نگاه می‌کنی، پس با دشمنان خود گوشت را در اختیار نگذار. در برابر تقدیر سختی‌ها، فقط راضی باش و از آن نیندیش.

برداشت: هر که مانند پروانه دلش را برای سوختن آماده نکرده، لزومی ندارد که دور آتش بگردد و خود را در معرض خطر قرار دهد.

برداشت: در جایی که شیرینی و لذت وجود دارد، باید با احتیاط رفتار کرد. یا اینکه باید به دل خود بگویی که باید از این لذت دوری کنی، یا اینکه چشمانت را به روی آن باز نکن تا وسوسه نشوی.

برداشت: کیست که درباره‌ی ما به نادرست شهادت می‌دهد؟ برو و چهره‌ی زیبا و باشکوه شهرآرا را ببین و عیب من را نگو.

برداشت: دوستان هرگز محبت و محبت ورزی خود را از روی دوست دور نمی‌کنند. هرگز نباید دوست را با دشمن مقایسه کنی و به او بدگمانی داشته باشی.

برداشت: تصحیح AI: تا زمانی که زندگی دارد، از عشق و یاد او سخن می‌گویم. اما آن بی‌رحم می‌گوید: به یاد محبوبی با چهرهٔ زیبا و سیم‌اندام مَیفت. (AI: تا زمانی که زندگی دارم، از عشق و یاد او سخن می‌گویم. اما دل بی‌رحم نمی‌خواهد به یاد محبوبی با چهره زیبا بیفتد.)

برداشت: مردن در مسیر عشق، از زندگی کردن بهتر است، زیرا اگر دستت از عشق او کوتاه باشد، هرگز نخواهی توانست از برکات مهر او بهره‌مند شوی.

برداشت: این بیت به این معناست که زیبایی و جذابیت در واقعیت وجود دارد و افرادی که ظاهری ناپسند دارند، نباید به طور مکرر به خود نگاه کنند یا خود را در آینه ببینند، زیرا این کار ممکن است احساس ناخوشایندی در آنها ایجاد کند. در واقع، پوچی و عدم جذابیتشان بهتر است در خفا باقی بماند تا آزار بیشتری نبیند.

برداشت: ای سعدی، با کسی که دست‌هایش نقره‌ای و زیباست، نباید به نزاع بپردازی؛ حتی اگر تو هم قدرت زیادی داشته باشی، نباید با آهن زورآزمایی کنی.