غزل شمارهٔ ۴۶۶

برداشت: تا کی ای جان، نمی‌توانم اثر وصالت را ببینم، زیرا دل من تحمل دیدن فراق را ندارد.

برداشت: اگر در کوی تو اینگونه باشد که با من بدرفتاری کنند، من دل خود را به این بی‌مهری‌ها سپرده‌ام و درد و رنج زیادی را تحمل می‌کنم تا تو را ببینم.

برداشت: عقل بدون هویت خود چگونه می‌تواند عشق تو را ببیند؟ تا چه زمانی می‌خواهی خود را بدون دل و دل را بی‌نظم و بی‌قرار ببینی؟

برداشت: من می‌توانم همچون خاک زیر پاهای تو قرار بگیرم، اما نمی‌توانم به گرد نعلین تو نیز نزدیک شوم.

برداشت: هر شب در خواب، زلف سیاه تو را به من نشان می‌دهند تا ببینم در این خواب آشفته چه چیزی نصیبم می‌شود.

برداشت: با وجود زیبایی و شگفتی‌های تو، واقعا کوتاه‌نگری است که به باغ گل و درختان زیبا توجه کنیم و فقط به تماشای قامت راست سروی اکتفا کنیم.

برداشت: اگر به چهرهٔ زیبا و جاذبهٔ تو نگاهی بیندازم، مانند اینکه به چشمه‌ای از زندگی دست یافته‌ام، دیگر نیازی به سرچشمهٔ جاودانگی نخواهم داشت.

برداشت: هر قلبی که به خاطر زیبایی‌های تو دچار درد و سوختگی شده باشد، نمی‌تواند به راحتی در میدان عشق از درخشش و جذبه تو غافل بماند.

برداشت: چیزی که از چشم‌های خواب‌آلود تو در وجود من هست، هیچ‌گاه با دیدن گل و لاله و ریحان قابل مقایسه نیست.

برداشت: ای سعدی، حسرت بیهوده نخور! می‌دانی چه باید بکنی؟ چاره کار تو در این است که جانت را فدای عشق کنی و محبوب خود را ببینی.