غزل شمارهٔ ۴۶۵

برداشت: در میان باغ، بدون تو گشتن ممنوع است، چرا که با تو، هر خار برای من بهتر از چیدن گل بدون توست.

برداشت: اگر بخواهم در جمعی شراب بنوشم و تو در آنجا نباشی، نوشیدن آن انگار که حرمتش شکسته شده و بی‌فایده است.

برداشت: دو زلف تو مانند حلقه‌هایی است که بر روی لاله‌ها می‌پیچند و به یاد سنگ‌های سخت می‌افتم که عشق ورزیدن را به من آموختند.

برداشت: اگر مردم زیبایی چهره تو را ببینند، همه از پرستش بت regret خواهند کرد.

برداشت: تصحیح AI: زمانی قیمت شکر در دنیا پایین بیاید که تو لبخندی بزنی و دهان باز کنی. (AI: زمانی که قیمت شکر در دنیا پایین بیاید، مردم به محض اینکه لبخندی بزنند و دهانشان را باز کنند، مثل این است که خبر خوبی به آنها داده‌اند.)

برداشت: در یک دشت خشک و بی‌آب، مانند سروهای بلند و استوار، وقتی قامت زیبای تو را می‌بینند که به آرامی و ناز راه می‌روی، در اینجا به وضوح تأثیر حضور تو بر محیط را مشاهده می‌کنند.

برداشت: تصحیح AI: منِ گدا که باشم که از لبت حرف بزنم؟! خوشبختی من در چیست؟! تنها خوشبختی‌ام این است که بتوانم خاک پای تو را ببوسم. (AI: من که بی‌نهایت عزیزم، تنها خوشبختی‌ام این است که بتوانم خاک پای تو را ببوسم.)

برداشت: به خاطر عشق و حال و هوای شیدایی‌ام خوشحالم، چون با عشق نمی‌توان به زهد و پرهیزکاری پرداخت.

برداشت: خرسندی زاهد ناشی از انواع عبادت‌هاست و پرهیزگاری عارف از دیدن ابروان زیبا و نیکو به دست می‌آید.

برداشت: اگر توجه و لطف تو با من باشد، مانند لطفی که به سعدی داری، دیگر نگران نیستم و از گناهانم ناراحت نخواهم شد، حتی در روز قیامت.