غزل شمارهٔ ۴۶۴

برداشت: وقتی که دست به آرزوهای بزرگ نمی‌رسد، هیچ راهی جز دیدن و حسرت خوردن باقی نمی‌ماند.

برداشت: انسانی که خواهان چیزی است اما توانایی دستیابی به آن را ندارد، اگر صبر داشته باشد باید صبر کند و اگر ندارد باید خود را آماده کند.

برداشت: اگر پای کسی به خاطر عشق دچار بند و محدودیت باشد، چه راهی جز تحمل آن دارد؟ انجام ندادن این کار، به معنای عدم پایبندی به عشق است، حتی اگر گاهی درد و سختی را به همراه داشته باشد.

برداشت: اگر نتوانی به محبوب خود نزدیک شوی و چهره‌اش را ببینی، باید به احترام او چهره‌ات را به خاک بمالی.

برداشت: نیم‌جان چه ارزشی دارد که دوست از آن به دوست ندهد؟ چون نمی‌توان با هزار جان نیز دل محبوب را آزار داد.

برداشت: تصحیح AI: تحمل سخن سخت و ناسزا از افراد خوب آسان است، تحمل ستم شیرین‌دهنان تلخ نیست. (AI: سخن گفتن در مورد چیزهای دشوار برای افراد خوب آسان است، چون آن‌ها به راحتی مسائل را بیان می‌کنند. اما افراد بددهان، حتی اگر گفتارشان شیرین به نظر برسد، در واقع زهر تلخی دارند و نمی‌توانند به راحتی اعتماد را جلب کنند.)

برداشت: تصحیح AI: من مطمئنم که آهوهای زیبا و مُشکین تاتاری از زیبایی تو خجالت می‌کشند و بر خط سیاه و خوشبویت و گردن همچون آهو‌یت، حسادت می‌کنند. / خط: غزل 221 بیت 3 / تتار: غ59 ب3 / مشک: غ22 ب2 / (AI: من مطمئنم که آهوهای زیبا و شکسته‌دل از زیبایی تو خجالت می‌کشند و به خطی که بر گردن آهو وجود دارد، حسادت می‌کنند.)

برداشت: روزی به خاطر تو جان عزیزم را فدای تو می‌کنم، چراکه هنگام مرگ باید به تو نزدیک باشم.

برداشت: ای سعدی، فقط نگاه کردن به یک چهره زیبا کافی نیست، محبت و عشق ورزیدن به آن نیاز به دل و جان دارد.