غزل شمارهٔ ۴۶۳

برداشت: چقدر خوب است که دو دلبر باهم بر گردن یکدیگر بیفتند و با هم صمیمی شوند و حلوای آشتی بخورند.

برداشت: زندگی بدون دوستان، حتی در بهترین روزها هم معنی ندارد و ارزش آن را از دست می‌دهد.

برداشت: اگر کسی هزاران ظلم و بدی هم بکند، وقتی خودش بیاید، باید عذر او را بپذیریم و به نوعی او را ببخشیم.

برداشت: ای باد خوشبو، چقدر باید از تو سپاسگزاری کنم که بوی وصال را به من هدیه می‌دهی، در حالی که باغ امید من در حال پژمردن است.

برداشت: تصحیح AI: هر روزی که از دیدن تو دور بودم، حس می‌کردم به مانند خودکشی است، اما امروز وقتی به چهره‌ات نگاه می‌کنم، احساسی تازه و سرشار از زندگی پیدا می‌کنم. (AI: هر روزی که از دیدن تو دور بودم، حس می‌کردم نفس کشیدن سخت شده است، اما امروز وقتی به چهره‌ات نگاه می‌کنم، احساسی تازه و سرشار از زندگی پیدا می‌کنم.)

برداشت: کسی که ارزش و زیبایی لحظات کنار هم بودن را درک نکند، باید چند روزی از کسی که با اوست دور باشد تا بفهمد.

برداشت: اگر فردی بی‌گناه دچار مشکل یا آسیب شود، نباید به خاطر قربانی شدن او کسی را که در مقام بالاتری قرار دارد، مورد سرزنش قرار داد.

برداشت: تصحیح AI: گیرم با تازیانه به عاشقی ضربه بزنی، با دل شکسته‌اش کجا می‌تواند برود، چون کمندی که در گردن او است، نمی‌گذارد به راحتی فرار کند. (AI: من با تازیانه به تو ضربه می‌زنم تا ببینم دل شکسته‌ات کجا می‌تواند برود، چون کمندی که در گردن تو است، نمی‌گذارد به راحتی فرار کنی.)

برداشت: عاشقان صبور دیگر شوق کمال ندارند، زیرا معلوم است که نمی‌توانند در آتش عشق دوام بیاورند.

برداشت: تصحیح AI: ای سعدی، اگر ویژگی‌ای انسانی داری، باید در عشق بمیری، زیرا مردن به خاطر عشق، از ویژگی‌های انسانی است و مردن به خاطر چیزهای دیگر مانند حیوانات، نشانه حقیقت انسانیت نیست. (AI: اگر انسانی ویژگی‌ای از سعدی داشته باشد، باید در عشق بمیرد، زیرا مردن به خاطر عشق، از ویژگی‌های انسانی است و مردن به خاطر چیزهای دیگر مانند حیوانات، نشانه حقیقت انسانیت نیست.)