غزل شمارهٔ ۴۶۰

برداشت: با دشمنی کردن و بی‌اعتنایی به دوستان، نباید رفتاری انجام داد که موجب آزردگی آنها شود و همچنین نباید به بهانه‌ی دیگر، به طور پنهانی از دوستی فاصله گرفت.

برداشت: یک گدا به شوخی به پادشاهی علاقه‌ دارد و این رابطه او را به شدت مشغول کرده است. او نه می‌تواند بدون پادشاه زندگی کند و نه می‌تواند درباره‌اش صحبت کند.

برداشت: من هزاران درد در دل دارم، اما آنها را پنهان نگه داشته‌ام. لبانم نمی‌توانند با هم همخوانی داشته باشند، مثل غنچه‌ای که برای شکفتن در روز آماده می‌شود.

برداشت: من از دستم برنمی‌آید که از تو خواسته‌ای برای انصاف داشته باشم، چون تو گناه خود را بر دوش می‌کشی و بعد از آن بر من خشم می‌گیری.

برداشت: چه کسی می‌گوید: سروی در بستانی وجود دارد که مانند تو خوش‌قامت باشد؟ سروی را پیدا کن که بتواند مانند تو رعنا باشد.

برداشت: من تو را به اندازه‌ای دوست دارم که نیازی به وصال و دیدن تو ندارم. در واقع، کمال دوستی این است که نیازی به نزدیک شدن و دیدن یکدیگر نباشد.

برداشت: خسرو به شیرین علاقه‌مند بود و محبت و آغوش شیرین نتیجه کار فرهاد است، که نماد عشق و تلاش برای رسیدن به معشوق است. کوه بیستون نیز نمایانگر سختی‌ها و چالش‌هایی است که فرهاد برای رسیدن به شیرین با آنها روبرو شد.

برداشت: گفتن نصیحت به کسی که عاشق و سردرگم است کار ساده‌ای است، اما سوال اینجاست که با چه کسی صحبت می‌کنی که او توانایی پذیرش این نصیحت را نداشته باشد.

برداشت: قبلاً وقتی حالتی ناراحت‌کننده داشتم، به نزدیکان و کسانی که غمخوارم بودند شکایت می‌کردم، اما حالا از نداشتن خواب و بی‌خوابی خود می‌نالیدم.

برداشت: اگر از میدان جنگ فرار کنی، هرچند شخصیتی بلندمرتبه و بزرگ داشته باشی، دیگر از شیرینی و لذت زندگی بی‌بهره خواهی بود.