غزل شمارهٔ ۴۵۸

برداشت: تصحیح AI: اگر تصور می‌شد که می‌توانم با تو یکی شوم، این حیف بود که وجودم را در پای تو نثار نکنم. (AI: اگر تصور می‌کردی که می‌توانم با تو یکی شوم، این حیف بود که وجودم را در پای تو نثار کنم.)

برداشت: اندیشه من در تو نیست، بلکه در نیرو و توانایی است که می‌تواند چنین شکلی را خلق کند.

برداشت: کیست که بتواند بر دل جریحه‌دار عشق درمانی بگذارد؟ نه فرصتی برای درنگ است و نه راهی برای فرار.

برداشت: درگیر شوق و اشتیاق بودن، دلیل نمی‌شود که کسی بی‌وقفه بیفتد و دوباره برگردد. روابط عاشقانه همیشه بر پایه ثابت و پایدار نیستند که به راحتی بتوان آنها را قطع یا دوباره برقرار کرد.

برداشت: اشک‌های من مانند آب روان و آتش درونم همچون زبانه‌های آتش است، اما در مقابل تو همه این‌ها بی‌اهمیت و ناچیز به نظر می‌رسد، مانند خاکی که بر سر خود می‌ریزم.

برداشت: هر کسی که در شب مانند شمع در جلو چشم معشوقی است، از روزی که به دست می‌آید و او را می‌کشند یا آویزان می‌کنند، هیچ هراسی ندارد.

برداشت: تو با دوستانت به تلخی سخن می‌گویی، اما سعدی می‌گوید باید داستان‌ها را با شیرینی و لطافت بیان کرد.