غزل شمارهٔ ۴۵۵

برداشت: کسی که در کنار جانان خود با آرامش خوابیده است بی خبر است که این شب برای دیگر کسانی که به هر دلیل شب را بیدار می‌مانند مثل نگهبانان شهر چقدر طولانی و بی انتها و طاقت‌فرسا می‌گذرد.

برداشت: اگر تو بر عقلم بخندی چون در غمش گریه کنم، بدان که این کارهای دشوار به افراد باهوش و کاردان سپرده می‌شود.

برداشت: سرزنش کردن کسی که عاشق است فایده‌ای ندارد؛ بهتر است به محبوبان نصیحت کنیم.

برداشت: ای زیبای خوش‌رو، دامن‌ات را از پاهایت بردار تا دامن‌ات به دست کسانی که به طمع خداوند هستند، نیفتد.

برداشت: من محبت این افراد را در دل خود احساس نمی‌کنم، پس بگذار تا بدی‌های آن‌ها را به جان بخرم.

برداشت: عاشق روشنی‌طلب در دل شب تیره ناراحت نمی‌شود؛ چرا که می‌داند روزی روز تبدیل به شب می‌شود و خواب شبانه اهل شب خواهد بود.

برداشت: باور نکن که من از تو جدا خواهم شد، چرا که عشق و دوستی ما را به هم پیوند داده و هیچ چیزی نمی‌تواند این رابطه را بر هم بزند.

برداشت: نمی‌توانم نگاه از تو بردارم، حتی اگر رقیبم بخواهد مرا به سمت خود بکشاند، چون تنها خواسته‌ام رسیدن به زیبایی تو است؛ همان‌طور که باغبانان به گل‌ها علاقه دارند.

برداشت: من تمام اختیارات و انتخاب‌هایم را به عشق سپردم، مانند اینکه یک شتر تحت کنترل سوارکاران باشد.

برداشت: شکرفروش مصری نمی‌داند که حال و روز مگس چگونه است، این دست که به شوق بر سر می‌زند و آن آستین که به طور گسترده‌ای نوسان می‌کند.

برداشت: ی.ی: ای سعدی! اگر بر تو آستین می‌افشانند و تو را از بارگاه معشوق دور می‌دارند، شایسته و نکو و به‌جاست، تا باشد که چون مگس - که حضور او موجب ایذاست - در طمع رسیدن به معشوق شیرین‌سخن، گرد او نگردی و وی را نیازاری.