غزل شمارهٔ ۴۵۴

برداشت: این سرو زیبا و دلربا که توجه بسیاری را جلب کرده، دیگر به کجا می‌رود؟ دل‌های زیادی که به او جذب شده‌اند، الآن چه تصمیمی دارند؟

برداشت: مرد واقعی مثل شعله شمع است که در تمام وجودش می‌سوزد، اما آتش به کسانی که از او خالص‌تر و بی‌ریا هستند، نمی‌رسد.

برداشت: چشمان اسیران همچون بارانی از خون است و هیچ‌کس از آنها نمی‌پرسد که این افراد چه کسانی هستند و از کجا آمده‌اند.

برداشت: مردم بدانید که من عاشق و شیدا هستم، در کوچه‌های خراباتی و بزم‌گاهان هیچ نظم و ترتیبی برایم وجود ندارد.

برداشت: اگر در مقابل رقیبم قرار بگیرم، چه کنم که اگر سر نیازم را بر زمین نگذارم، باید دست خدمتگزاران را بوسه دهم.

برداشت: دل به شدت می‌کوبد برای سعدی، مانند کبوتر که به خاطر رفتن و بازگشتن کبک آرامش دارد.

برداشت: ای دوست، کی برمی‌گردی تا خواب و آرامش مرا بازگردانی، زیرا این دو چیز برای عاشق حرام است؟