غزل شمارهٔ ۴۵۳

برداشت: نسیم خنکی که از باغ می‌وزد، دلنشین و دل‌انگیز است. صبح فرا رسیده و روز آغاز شده، بنابراین باید بیدار شد و همراه با روشنایی روز نشاط و فعالیت را آغاز کرد.

برداشت: اگر همه مردم را مانند من بی‌دل و مست کنی، به صالحان روی بیاور و به زاهدان شراب بچشان.

برداشت: گروهی به رقص و آواز ایراد می‌گیرند و عشق را تنها صدای ملایمی می‌دانند، ولی به آنها بگو که دلی شاد و خوشحال بیارند تا از میان افراد دل‌ناخوش خارج شوند.

برداشت: لباس صوفیانه بپوش و شراب بیاور و اندوه را دور کن. آدم عاقل از خوشی‌های زندگی بی‌خبر است.

برداشت: عاشقانی که در آتش عشق سوخته‌اند، اگر چه دودی از آتش‌شان به سقف می‌رود، این سخن برای کسانی که نسبت به احساساتشان بی‌توجه‌اند، اهمیت چندانی ندارد.

برداشت: رقص حلال باید که بر اساس سنت‌های اهل معرفت باشد. دنیا را زیر پای خود بگذار و دستت را به سمت آخرت دراز کن.

برداشت: من به طور پنهانی از تیغ (درد) می‌خورم و آهی در دل دارم، اما کجا باید بگویم تا کسی صدای ناله‌ی خاموش من را بشنود؟

برداشت: هر چند که به من نصیحت می‌کنی که از دنبال نیکوکاران نروم، اما وقتی که به زندگی می‌اندیشم، شوق و علاقه‌ام مرا به سمت دیگری می‌کشاند.

برداشت: تصحیح AI: من زودتر از زمان خود، احساس پیری و شکستگی کرده‌ام. چون چشم سیاه محبوبان، مو را سفید می‌کند. / اکدش: محبوب / (AI: من از زمانی که خود را شناختم، احساس پیری و شکستگی کرده‌ام. حتی با این که موهایم سفید شده، چشمانم هنوز زنگاری را در خود دارند.)

برداشت: بوی بهشت می‌آید، اما ما در عذابی سخت به سر می‌بریم و در همین حال، زندگی‌مان به آب حیات وابسته است که به سمت آن می‌رویم، در حالی که خودمان را می‌کشیم و ناتوانیم.

برداشت: باد بهاری و عطر گل با هم همخوانی دارند، سعدی! تو که به زیبایی سخن می‌گویی، جایز نیست که در کنار ناگفته‌های ساده قرار بگیری.