غزل شمارهٔ ۴۵۲

برداشت: دوستی‌ها و همراهی‌هایش را از ما گرفت و ما را از کسانی که دوست می‌داشتیم جدا کرد.

برداشت: دل من در قید تنهایی به شدت پژمرده شده، مانند بلبل که در قفس در روزهای بهار گرفتار است.

برداشت: ما را به گونه‌ای نادیده گرفتند که مانند کشته شدن یک مور زیر پای سواران فرقی برایشان ندارد.

برداشت: زمانی که به جمع انسان‌ها می‌روم، فقط افرادی را می‌بینم که در تلاشند از خطرات و مشکلات فرار کنند و به نوعی به زنهار، یعنی حفاظت و دفاع از خود، مشغولند.

برداشت: متوجه نبودم که در پایان گفتگو، چنین نتیجه‌ای درباره‌ی وفای کسانی که حق را ادا می‌کنند وجود دارد.

برداشت: به گنجی با ارزش رسیده بودم، اما نمی‌دانستم که در آنجا خطر وجود دارد.

برداشت: اگر دلی به دوستی عاشق است، ناچار باید سختی‌ها و مشقات فراوانی را تحمل کند.

برداشت: سعدی می‌گوید که اگر دوستان در روزی که تیراندازی می‌شود، از میدان جنگ عقب‌نشینی کنند، به هیچ عنوان با روحیه و شجاعت رفاقت سازگار نیست. این کار بر خلاف اصول دوستی و وفاداری است.

برداشت: چه زیباست که انسان به خاطر محبت و وفاداری، جان خود را در پای یاری نهاد.