غزل شمارهٔ ۴۵۰

برداشت: (مرا به‌حال خود) بگذار تا چون ابر بهاری بگریم‌؛ زیراکه روز وداع‌، سخت است‌، (حتی) سنگ را به ناله و گریه وامی‌دارد.

برداشت: فُرقت‌: جدایی.

برداشت: محمل بر شتر نبندد: عزیمت نکند، سفر را انجام ندهد. (محمل‌: کجاوه‌ای که برای بانوان بر شتر می‌بندند)

برداشت: ما را با دلی پر حسرت و چشمانی پراشک رها کردند؛ گریان و غمگین همچون گناهکاران در روز قیامت.

برداشت: ای صبح و ای امید کسانی‌که همه شب را منتظر تو ماندند؛ چرا همچون شام روزه‌داران دیر آمدی؟ جانم بی‌طاقت شد.

برداشت: هرچه از غم‌ها و بلاهای عشق تو را تعریف‌کردم یکی از هزار نبود و نگفتم!

برداشت: ای سعدی‌، این عشق و مهر سال‌ها طول کشیده‌است؛ و به‌آسانی و بزودی از دل بیرون نخواهد شد.

برداشت: چقدر برای تو داستان عشق خود را بگویم؟ همین‌قدر کافی‌است که بقیه را جز به محرمان هم‌رازها و غمگساران نخواهم گفت.