غزل شمارهٔ ۴۴۷

برداشت: برزخیز و آماده باش، چرا که زمستان در حال رفتن است و درب باغ را باز کن تا بهار بیاید.

برداشت: نارنج و بنفشه را روی طبق بگذار و در شبستان قرار بده.

برداشت: این جمله به این معناست که پرده‌ای که بین ما و صحنه‌ای دیگر وجود دارد، بهتر است کنار برود تا همه چیز به وضوح دیده شود و زحمت و دشواری‌ها از پیش‌روی ما برداشته شود.

برداشت: بیدار شو که باد صبحگاهی نوروز در باغچه گل‌ها را پخش می‌کند.

برداشت: بلبلان عاشق در فصل شکوفایی گل، نمی‌توانند خاموش بمانند.

برداشت: صدای دهل هرگز نمی‌تواند در زیر گلیم پنهان بماند و عشق هم نمی‌تواند مخفی بماند.

برداشت: عطر گل در صبح روز نوروز و صدای دلنشین هزار ساز و نوا.

برداشت: بسیاری از لباس‌ها و دستارها فروخته شده‌اند، و خانه‌ها و دکان‌های زیادی نیز به آتش کشیده شده‌اند.

برداشت: دوست ما را در نظر دارد و به خاطر او به خوبی و با عشق رفتار می‌کند، اما دشمنان بر ما سخت می‌گیرند و به ما آسیب می‌زنند.

برداشت: چشمی که به معشوق نگاه می‌کند، هرگز طوری نمی‌شود که به دلیل تیرهای عشق و بی‌وفایی او ناراحت و غمگین شود.

برداشت: سعدی وقتی به میوه می‌رسد، به راحتی و بدون زحمت به آن دست می‌یابد، حتی اگر به باغبان خشونت و نادانی شود.