غزل شمارهٔ ۴۴۶

برداشت: ای کودک زیبا و شگفت‌انگیز، نتوانسته‌ام به درستی تو را توصیف کنم.

برداشت: ما در برابر همه چیز و هر کسی صبر و تحمل را آموخته‌ایم، اما از تو صبر نمی‌توانیم داشته باشیم.

برداشت: دیدی که به حرفت عمل نکردی و با وجودی که ظاهراً به راستی پایبند بودی، اما در عمل نشان دادی که وفاداری نداری؟

برداشت: دوری از محبوب به پایان نمی‌رسد و امید نیز به پایان این دوری نمی‌رسد.

برداشت: هرگز نشنیده‌ام که مانند تو، سرو هم اینگونه درخشانی و خود را به نمایش بگذارد.

برداشت: آیا ممکن است کسی باور کند که انسان می‌تواند از دل تاریکی و ناامیدی، همچون خورشید طلوع کند؟

برداشت: این بیت به معنای این است که کسی که در حسرت جدایی و دوری از محبوبش است، تا زمانی که به او نزدیک نشود و بویی از او نگیرد، در رنج و بیماری باقی خواهد ماند. به عبارت دیگر، فاصله و جدایی باعث آزار و درد اوست و تنها با نزدیکی و تماس می‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: این جمله به این معناست که خوشبختی و خوش شانسی مانند گویی است که در میدان زندگی پرتاب می‌شود و امکان دارد به هر کسی برسد. این نشان‌دهنده این است که سرنوشت و سعادت می‌تواند به طور تصادفی به افراد مختلف تعلق گیرد.

برداشت: نگران هستم که در پایان کار، آب حیات که به آن امید داشتم، در نظر سکندر بی‌فایده و بی‌اثر بماند.

برداشت: دل عاشق به دست معشوق افتاده و زندگی‌ام فدای زیبایی جانان است.

برداشت: عاقل هرگز از درد و رنج خود شکایت نمی‌کند، به شرطی که امیدی برای بهبودی داشته باشد.

برداشت: بدون وجود سختی و مشکلات، موفقیت و دستاوردی حاصل نمی‌شود. گنج به راحتی به دست نمی‌آید و گلستان نیز بدون خار و زخم نمی‌روید.

برداشت: اگر در نظر تو زیبایی مهبه آتش می‌سوزد، چه اهمیتی دارد که پارچه‌های کتان از بین بروند؟

برداشت: پروانه با عشق و اشتیاق خود را به شمع می‌سوزاند و نیازی نیست که منتظر عواقب کار خود باشد. عشق او چنان شدید است که تمام خطرات و هزینه‌ها را نادیده می‌گیرد.