غزل شمارهٔ ۴۴۵

برداشت: این جمله بیان می‌کند که شیرینی و زیبایی چیزی یا کسی به قدری زیاد است که حتی نمی‌توان به طور کامل آن را وصف کرد. این زیبایی به دلیل فاصله‌ای که از من دارند، بهتر و با ارزش‌تر به نظر می‌رسد.

برداشت: نتوان گفت که اینجا دور قمر است و نمی‌توان خواند که درخت سرو، سبز و زیباست.

برداشت: درخت سرو به ما رسیده، اما در واقع از آن هم فراتر رفته است، چون بدن او از نقره تشکیل شده است.

برداشت: هیچگاه جسمی به این زیبایی و نرمی وجود نداشته است، انگار تمام روح در این لباس نهفته است.

برداشت: بر روی صفحه‌ای نقره‌ای، یک خال وجود دارد یا مانند نقطه‌ای از عطر بر روی گل یاسمن جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: به طور خلاصه، تو امروز در سراسر جهان نماد قیامت هستی و در نگاه تو، نشانه‌های فتنه‌ها به وضوح دیده می‌شود.

برداشت: گفتم که از بند زلف تو رها شوم، اما می‌ترسم که نتوانم، چون هر بار جدا شدن از تو تنها به درد و شکنجه بیشتر می‌انجامد.

برداشت: تصحیح AI: هر کسی که آرزوی رسیدن به تو (در ازای جانش) را در دل دارد، باید بداند که این خواسته بسیار سخت و دشوار است؛ زیرا به نظر می‌رسد که ارزش و بهای آن (جان) ناچیز است.

برداشت: مردی که از طعنه و ظلم دیگران فرار می‌کند و به دنبال صداقت و وفا نیست، شایسته‌ی لقب مردانگی نیست.

برداشت: اگر کسی با دل خسته و غمگین در میانه‌ی خیابان فریاد بزند، نمی‌توان او را سرزنش کرد، زیرا او در حالتی است که خود را گم کرده و از خودش بی‌خبر است.

برداشت: هر چیزی که از کسی که خوب و زیبایى دارد، به وجود بیاید، آن چیز نیز زیبا و نیکو است.

برداشت: سعدی کاملاً مجذوب محبت و یاد توست و به خود توجهی ندارد. هر لباسی که بر تن کند، برای او به مانند کفنی است که نشان‌دهنده مرگ و جدایی از توست.