غزل شمارهٔ ۴۴۲

برداشت: اگر بخواهم از مشکلات و دردسرهای زندگی بگویم، باید داستان‌های بی‌پایانی را روایت کنم.

برداشت: برای اینکه من بتوانم یکی از هزاران را بگویم، باید هزار سال زندگی کنم.

برداشت: چشمم به گونه‌ای سخن می‌گوید که نیازی به بیان کردن با زبان نیست، بلکه احساساتم به وضوح از آن مشخص است.

برداشت: اگر از درد دوری محبوب سخن بگویم، دل تمام جمعیت برای من می‌سوزد.

برداشت: اگر من از جدایی بهار بگویم، پرندگان چمن سرود فراق را سر خواهند داد.

برداشت: دوستانی که همیشه در کنارم بودند، کجا هستند تا بتوانم غم و دردهای خود را با آنها در میان بگذارم؟

برداشت: هیچ‌کس نیست که به سوی من بیاید تا بتوانم غصه‌های زندگی را با او در میان بگذارم.

برداشت: من هم می‌خواهم احساسی از ناامیدی و دل‌تنگی خود را با دل‌هایی که از آرامش برخوردار نیستند، به اشتراک بگذارم.