غزل شمارهٔ ۴۴۱

برداشت: ما تصمیم گرفتیم که بدون دوست به دشت نرویم و بدون اینکه روی او را ببینیم، به تماشا نرویم.

برداشت: باغ خانه محل خوشی و سرسبزی و خوشحالی است، تا زمانی که فرصت خوشگذرانی فراهم نشده، به آنجا نمی‌رویم.

برداشت: دیگران با هر کسی دوست می‌شوند و رابطه برقرار می‌کنند، اما ما که در جایگاه ویژه و خاصی هستیم، هیچ‌گاه به راحتی خود را در دسترس نمی‌گذاریم.

برداشت: تصحیح AI: نمی‌توانیم به دور از چهره محبوب برویم و اگر او تحمل نکند زحمت ما را، دست از رفتن خواهیم کشید. (AI: نمی‌توانیم به دور از چهره محبوب برویم و اگر او تحمل نکند که ما به زحمت بیفتیم، دست از رفتن نخواهیم کشید.)

برداشت: اگر ما را به سختی و ذلت از خانه‌اش دور کند، باز هم به امید او نشسته و به درها نخواهیم رفت.

برداشت: اگرچه دشمنان با شمشیرهای خود به ما آسیب بزنند، اما ما به خاطر دادخواهی به در خانه آن‌ها نخواهیم رفت.

برداشت: بر روی سر ما پا بگذار و بر چشمان ما بنشین، چرا که اگر نقش و نگار زندگی‌ات از بین برود، ما هم نخواهیم رفت.

برداشت: تصحیح AI: از بی‌رحمی و سخت‌گیری بر ما چشم‌پوشی کن، زیرا ما فقط با کشته شدن از مقابل دیدگانت می‌رویم وگرنه نمی‌رویم. (AI: از بی‌رحمی و سخت‌گیری بر ما چشم‌پوشی کن، زیرا ما با دیدن تو یا از دنیا می‌رویم.)

برداشت: سعدی جان، شرط وفاداری لیلی این است که اگر بگویند مجنون، هرگز به خاطر عشق به او به جنونی روی نیاوریم.